26-02-05

Sanctus, sancti

Bij het Davidsfonds zijn er een paar interessante boeken over heiligen uitgegeven die ik graag raadpleeg.
De auteurs zijn: Jo Claes, Alfons Claes en Katy Vincke.
Hun werken zijn zeer interessant en toegankelijk omdat ze de attributen als kenmerk gebruiken om de heiligen te herkennen.
Zoals in het berichtje hieronder: zoeken naar 'varken' en je komt uit bij de heiligen die steeds met een varken uitgebeeld wordt.
Een eerste werk noemde "Sanctus". Ze hadden er zoveel succes mee dat ze na een tweede druk een vervolg uitgegeven hebben: "Sancti".

18:02 Gepost door Vitus Alnus | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Verleid door de duivel

In Gent stroomt de Lieve. aan dat riviertje ligt een ruim gebouw dat al verschillende funkties heeft gehad. Het was ooit een schutterslokaal. Het was ooit een werk van barmhartigheid (de zieken verzorgen). Nu is het een culturele instelling.
Buiten de kapel staat een beeld. De bebaarde man, staat er alsof hij een staf vast houdt in zijn rechterhand. Aan zijn voeten zit een varken. In zijn linkerhand houdt hij een boek.
Aan zijn middel draagt hij een rozenkrans.
Het is Antonius, een kluizenaar die 105 jaar oud werd zonder maar één tand te verliezen, die hier staat aan de ingang van wat eertijds een kapel van de heilige Vincentius was.
Hij was de patroonheilige van het schuttershof.
Hij is trouwens van veel beroepen de schutspatroon.

17:39 Gepost door Vitus Alnus | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-02-05

Kerselare

Onze Lieve Vrouw van Kerselare.
 
In ons Vlaamse land, slingert zich de Schelde. Aan verschillende plaatsen bij die stroom hebben zich steden genesteld. Een daarvan is Oudenaarde. Oudenaarde ligt als je van het noorden uit nadert, in het begin van de Vlaamse Ardennen. Op haar grondgebied bevinden zich verschillende dorpjes en gehuchtjes. Onder die dorpjes is Volkegem. Er zijn ook wat hoogtes. Een daarvan is de Edelareberg. Op die berg is in 1965 een gloednieuwe kapel gebouwd: een hellend betonnen vlak. Het doet vreemd aan: ruw en kil beton. Een mens moet het leren ontdekken. Er is bewust geopteerd voor een lichtinval die de "Zoete Lieve Vrouwe" omstraalt en ons weg van folklore en bijgeloof brengt waar we horen te zijn: bij haar zoon Jezus Christus.
Twee gebeurtenissen leerden mij het bedevaartsoord kennen. De eerste was dat een van mijn kleindochters er met haar klas op bedevaart gegaan was, en er dan ook over vertelde. Een tweede gebeurtenis was in augustus vorig jaar. Ik had de belbus in Oudenaarde richting Mater genomen, en die autobus passeerde het bedevaartsoord. Dan ook daar naartoe gewandeld. Het is een boomrijke en stille omgeving. Het is een rustige groene oase van rust, op een paar horecazaken na. De kapel valt in het eerst niet op, omdat zij de lijn van de heuvel volgt. Het is maar door de strakke rechtlijnigheid dat zij zich naar voren brengt en de aandacht trekt.
Maar waarom is - nu nog geen vijftig jaar geleden - zo een grote kapel gebouwd?
Laat me 600 jaar geleden beginnen. De pastoor van Volkegem had een Mariabeeldje. Na zijn dood in 1452 werd het buiten aan een boom, aan een kerselaar opgehangen. Niets vreemds mee. Waar men gaat langs Vlaamse wegen komt men van deze beeldjes tegen. Ze getuigen van de godsvrucht die vele mensen kenmerkt. In dit geval kreeg het beeld een kapel. We schrijven dan 1460. De kapel kreeg een zeer eigenaardig ex voto. Een meneer, genaamd van Joigny, offerde in 1555 een krokodil. Nu nog hangt in de kapel een krokodil. Het is weliswaar niet de originele krokodil. Die heeft de Franse tijd niet overleeft. Het beeldje zelf zit in een schrijn dat op haar beurt Maria met haar goddelijk Kindje op de arm voorstelt. Beiden zijn gekroond.
Het is een teken dat ons uit het einde van de negentiende eeuw is overgebleven. Naar aanleiding van de Maria-verschijningen, werd de Allerheiligste Maagd ook in oudere bedevaartsoorden opnieuw met nadruk vereerd. De Moeder van de Kerk werd hier in een grootse plechtigheid in 1892 gekroond. De kapel van 1570 brandde echter in 1961 volledig af. Tot geluk van de pastoor, de koster en de bedevaarders werd het schrijn, evenals andere liturgische voorwerpen, gered. Een paar jaar moesten dan de missen in een tent doorgaan. Ondertussen konden de mensen voor de nieuw te bouwen kapel dan kiezen uit de ontwerpen die verschillende architecten voorstelden. Uiteindelijk is het een ruimte geworden van 18 bij 18 meter, waarbij het schuine dak nog 13 meter doorloopt. Wars van triomfalisme is hier sindsdien een sobere ruimte die tot bezinning en inkeer aanzet.
De kapel biedt een kleine en een grote omgang. De korte omgang van de zeven weeën loopt omheende kapel. Daarnaast is er een lange omgang. Vijftien kapelletjes die de mysteries voorstellen beslaan een traject van wel 3 kilometer door de Vlaamse Ardennen. Hier wordt het tientje van de rozenkrans gebeden tussen de staties in. Als je komt bedevaarten, alleen met je gezin of in groep, bidt dan:

Wees gegroet Maria,
Wij zijn Blij dat wij U. te Kerselare
Reeds zolang mogen groeten en vereren.


Guy Verhelst, Zelzate België
De tekst is gepubliceert in "De moderne Pelgrim" van april/mei 2004.

15:21 Gepost door Vitus Alnus | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Aan de muur van het kerkhof

In het Oostvlaamse Boekhoute, staat aan de muur van het kerkhof een kapel.
De voorkant is afgesloten met een ijzeren traliewerk. Wat zich in de kapel bevindt is dan ook duidelijk zichtbaar. Een lichtkoker in het dak belicht Onze Lieve Vrouw. Zij is in het wit gekleed. Zij draagt een witte hoofdoek. Daar boven heeft ze nog een blauwe doek omgeslagen. Haar zoon, staat naast haar. Hij draagt een kort kleed en is niet geschoeid. Met blote voeten staat hij op een bol, die aan de sterren te zien het heelal voorstelt. Een slang draait zich rond de bol en tracht de aandacht te trekken van Maria.

13:21 Gepost door Vitus Alnus | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De zeven werken van barmhartigheid

In dit boekje loopt Lambik rond met de vraag wat de 7 werken van barmhartigheid zijn.
De heks Antanneke kent ze:

  1. De hongeren spijzen
  2. De dorstigen laven
  3. De naakten kleden
  4. De vreemdelingen herbergen
  5. De zieken bezoeken
  6. De gevangenen verlossen
  7. De doden begraven

12:43 Gepost door Vitus Alnus | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

18-02-05

Doornenkroon

O Hoofd vol bloed en wonden met smaad gedekt en hoon,
o godd'lijk Hoofd omwonden met scherpe doornenkroon!
O Gij, die and're kronen en glorie waardig zijt:
Ik wil mijn hart U tonen, dat met U medelijdt
 
Mijn God, die zonder klagen het zwaarste hebt doorstaan:
Al wat Gij hadt te dragen, wie heeft het U gedaan!
Wee mij, die voor de zonden het hoogste goed verliet!
O, om uw bloed en wonden verstoot mij, zondaar, niet



De afbeelding van het hoofd heb ik gefotografeerd in de Sint Martinuskerk van Zomergem.
De tekst heb ik van een folder uit de Sint Joriskerk van Eindhoven.

21:28 Gepost door Vitus Alnus | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

11-02-05

Rozenhoedje

Rozenkrans
In Eindhoven in het stadsdeel Stratum, staat de Sint Joris kerk. Bij de grote kerk hoort een dagkapel. In de dagkapel gaan in de winter de vieringen door. De kerk heeft ook een Mariakapel, die overdag toegankelijk is.
Iedere maandag, dinsdag, woensdag en donderdag wordt in deze parochie om 20 voor 6 het rozenhoedje gebeden.

08:50 Gepost door Vitus Alnus | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |